জুবিন গাৰ্গৰ “মায়াবিনী ৰাতিৰ বুকুত দেখা পালোঁ তোমাৰ ছবি” গীতটিৰ কোনো কোনো একোটা অংশই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে জোকাৰি ছেদেলি-ভেদেলি কৰি ভাঙি-ছিঙি পেলাই দিব খোজা পৰিস্থিতিতো বজ্ৰ কঠিন স্তম্ভৰ দৰে মূৰ দাঙি ৰ’ব পৰা প্ৰচণ্ড দৃঢ়তা আহৰণ কৰিবলৈ; আৰু সোঁৱৰাই দিয়ে ডাঠ তমসাৰ মাজেৰে সৰকিব লগা...

ৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পাছত গা-পা ধুই যেতিয়া অ’ফিছৰ ফালে মই ৰাওনা হওঁ, তেতিয়া সদায় ট্ৰেইনত উঠাৰ আগতে Spotifyত থকা জুবিন দাৰ গানৰ এখন প্লে’লিষ্ট খুলি তেওঁৰ সুমধুৰ কণ্ঠৰ সোৱাদ লওঁ। প্ৰায় ২৫ মিনিটমানৰ ট্ৰেইন-যাত্ৰাটোত মোৰ লগত থাকে ‘জুবিন দা’ আৰু ভিয়েনা চহৰৰ মনোমোহা দৃশ্য। যেতিয়া...

২০ দিন মানৰ আগৰ কথা, মানুহ এজনে কৈছিল— "জুবিনক অকণো শান্তি নিদিয়াকৈ সদায় গালি পাৰি থকা, আৰু জুবিনৰ একো কামেই নাই বুলি কৈ থকা সেই মানুহকেইটাই এতিয়া জুবিনকে নিজৰ লগত ল'ব বিচাৰি আছে। তাতেই গম পোৱা যায় সিহঁতকেইটা কিমান হাৰামী।" এইষাৰ কথাত গুৰুত্ব দিয়া নাছিলোঁ, দিলেও...

জুবিন গাৰ্গ : হতাশাৰ ঘোৰ তমসা ফালি আগবাঢ়ি অহা এছাটি ৰ’দ   (নিন্দুক আৰু অনুৰাগীৰ প্ৰসংগক সামৰি)   নিন্দুক-প্ৰজন্মৰ বাবে নিশ্চয়কৈ এটা সুখৰ বতৰা যে ড° ভূপেন হাজৰিকাক থেকেচি আজৰি হ’বলৈ নাপাওঁতেই একেটা কামৰ বাবে অভাৱ অনুভৱ নকৰাকৈ তেওঁবিলাকে আন এজন মানুহ লাভ কৰিলে। আৰু সেই মানুহজনেই হ’ল— জুবিন...