অণুগল্প

(১) বৰষুণ

ফাগুণে আকাশখন যেন গুড়ি কৰি ছাই বৰণীয়া কৰি পেলাইছে। সবৰে মুখত শুনি শুনি কণমান নাতিটোৱেও অভিজ্ঞ মানুহৰ দৰে ক’লে— “বৰষুণজাক আজিও নাহিল। আকাশখনত ইমান ধূলি!” ককাকে উত্তৰ দিলে— “ভালেই হৈছে দে। আকাশে ডাৱৰবোৰ বাৰিষালৈ সাঁচি থৈছে।”

বাৰিষা পথাৰে চিৰাল-ফাট মেলিলে। নাতিটোৱে ক’লে— “ককা, আকাশে বাৰিষাটোতো ডাৱৰবোৰ সাঁচি থ’লে। এইবাৰ শীতত আন দেশবোৰৰ দৰে বৰফ পৰিব দে; বৰ মজা লাগিব।”

অবোধ শিশু! ককাকে হাঁহিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু, ক’ৰ পৰা জানো ডাৱৰ এজাক আহি ককাকৰ চকুৰে সৰিবলৈ ধৰিলে। নাতিটোৱে হাতৰ তলুৱাৰে বৰষুণ ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে, দেখোঁতেই শুকাই গ’ল, যেন সেই বৰষুণ পথাৰৰ ফাটবোৰেদি সৰকি পটকৈ পাতাল পালেগৈ।

(২)

 

No Comments

Post A Comment