অণুগল্প

অৱধাৰিত

তোমাক মই ইউৰোপৰ বিখ্যাত চহৰ এখনলৈ লৈ যোৱাৰ সপোন দেখিছিলোঁ৷ কিন্তু এতিয়া? এতিয়া তুমি দেখোন এটা জকাই চুকৰে নিমাখিত বাসিন্দা!

আৰু মই? মই মোৰ চুবুৰিৰে অন্তিমটো জুপুৰিৰ এটি নিমাখিত প্ৰাণী!

এসময়ত, বৰষুণত তিতিবলৈ ভাল পাই, ছাতি ল'ব বিচৰা নাছিলোঁ বাবেই নেকি, এতিয়া মোৰ জুপুৰিৰ চালৰ মাজেৰে নিয়মিত বৰষুণ পৰে৷

 

বৰষুণ

ফাগুণে আকাশখন যেন গুড়ি কৰি ছাই বৰণীয়া কৰি পেলাইছে। সবৰে মুখত শুনি শুনি কণমান নাতিটোৱেও অভিজ্ঞ মানুহৰ দৰে ক’লে— “বৰষুণজাক আজিও নাহিল। আকাশখনত ইমান ধূলি!” ককাকে উত্তৰ দিলে— “ভালেই হৈছে দে। আকাশে ডাৱৰবোৰ বাৰিষালৈ সাঁচি থৈছে।”

বাৰিষা পথাৰে চিৰাল-ফাট মেলিলে। নাতিটোৱে ক’লে— “ককা, আকাশে বাৰিষাটোতো ডাৱৰবোৰ সাঁচি থ’লে। এইবাৰ শীতত আন দেশবোৰৰ দৰে বৰফ পৰিব দে; বৰ মজা লাগিব।”

অবোধ শিশু! ককাকে হাঁহিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু, ক’ৰ পৰা জানো ডাৱৰ এজাক আহি ককাকৰ চকুৰে সৰিবলৈ ধৰিলে। নাতিটোৱে হাতৰ তলুৱাৰে বৰষুণ ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে, দেখোঁতেই শুকাই গ’ল, যেন সেই বৰষুণ পথাৰৰ ফাটবোৰেদি সৰকি পটকৈ পাতাল পালেগৈ।

 

No Comments

Post A Comment