স্ব-নিৰ্দেশনা : ১ - ৩৯

১► মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰিয়েই নাটকৰ দৃশ্যপট সলনি কৰি দিব পৰা হ'বলৈ, মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰাৰ বহু পূৰ্বতেই আমি এজন প্ৰতিভাশালী অভিনেতা হোৱাৰ লগতে প্ৰচুৰ অনুশীলন কৰাৰ ধৈৰ্য্যৰ অধিকাৰী হ’ব লাগিব।

 

২► আমি পাহাৰ বগাব বিচাৰোঁতে যাত্ৰা পথত এনে কিছুমান সুস্থ-সবল মানুহো লগ পাব পাৰোঁ, যিসকলে আমাৰে সহযাত্ৰী হৈ কিছু উচ্চতালৈ যাব বিচাৰে আৰু আমাক মুখেৰে উৎসাহো দিব বিচাৰে; কিন্তু আমাতকৈয়ো সুস্থ হোৱাৰ পাছতো তেওঁলোকৰ বহুতে কিছুদূৰ যোৱাৰ পাছতে আমাৰ বাহুত ওলমি নিজৰ ভৰি দুখন মাটিত চোঁচোৰাই দিব পাৰে....।

 

৩► দুখন নাৱত দুভৰি নিদিয়াটোৱেই কিছুমান সমস্যাৰ শেষ সমাধান নহয়। জীৱনত আমি এনেকুৱা বহুতো সমস্যাৰ মুখামুখি হওঁ য'ত আমি একে সময়তে দুখন নাৱত দুভৰি দিবলৈ বাধ্য হওঁ। তেতিয়া নাও দুখন কিমান জোৰেৰে লগ লগাই ৰাখিব পাৰি সেইটোৱেই সমস্যাটোৰ সমাধানৰ পথ হৈ পৰে।

 

৪► এক কি.মি. বহল নদীখন সাঁতুৰি অহা কামটো অৰ্থহীন হৈ পৰিব যদিহে পাৰলৈ চাৰি ফুট থাকোতেও আমি সাঁতুৰিবলৈ এৰি ডুবি গুছি যাওঁ।

 

৫► ভুল স্বীকাৰ কৰা বুলিয়েই সকলো মানুহকে আপুনি বিশ্বাসত লৈ নল’ব। কাৰণ, তেওঁলোকে ভুলটো স্বীকাৰহে কৰিব পাৰে, ভুলটোৰ শুধৰণী নকৰিবও পাৰে।

 

৬► আমি নিজে কেৱল আমাৰ কাৰ্যকৰী সম্ভাৱনীয়তা (Potential)ত গুৰুত্ব দিয়া দৰকাৰ। কাৰণ আমাৰ সম্ভাৱনাহীনতাক গুৰুত্ব দিবলৈ গোটেই বিশ্বখন পৰি আছে।

 

৭► নিজৰ দুৰ্বলতাবোৰক লৈ গৌৰৱ কৰাৰ সলনি কষ্ট কৰি সেইবোৰক অতিক্ৰম কৰাটোহে গৌৰৱৰ কথা, যাতে সেইবোৰ এদিন নিজৰেই আছিল বুলি ভৱিষ্যতে নিজেই আচৰিত হ’ব পাৰি...।

 

৮► আনৰ কথা বিবেচনা কৰিব পৰা জোখাৰে যদি দৃঢ় আৰু আত্মবিশ্বাসী হোৱা নাযায়, তেন্তে জাৰকালি এন্ধাৰ নিশা লগ পোৱা মানুহ এজনে আমাক কুঁৱলীৰ ৰং ক'লা বুলি পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰে। সঁচাকৈয়ে, এন্ধাৰত থাকিলে বহুতে কুঁৱলীৰ ৰং ক'লা বুলিয়েই কৈ দিয়ে।

 

৯► খৰটকীয়াকৈ কৰিব নোৱাৰিলেও কামত সফল হোৱাৰ কিছুমান উপায় আছে।

 

১০► ঠিক বন্ধুৰ নিচিনাই এনে কিছুমান মানুহো আমি প্ৰায়েই লগ পাওঁ যিসকলে আপুনি চাহ খাই ভাল নাপাই বুলি জনাৰ পাছতো হাতত চাহৰ কাপটো লৈ আপোনাক কৈয়ে থাকিব, কৈয়ে থাকিব— “তুমি চাহ খাই ভালপোৱা, তুমি চাহ খাই ভালপোৱা.....; খোৱা অকণমান...”। তেওঁলোকৰ কথাত বিৰক্ত হৈয়ো, তেওঁলোকে বাৰে বাৰে কৈ থকা বাবেই অকণমান সন্মান জনাই যদি আপুনি চাহ কাপ খাব বিচাৰে, তেন্তে তেওঁলোকে কিন্তু সেই চলতে আপোনাক চাহৰ সলনি বিহো খুৱাই থৈ গুচি যাব পাৰে....।

 

১১► কিছুমান কাম এমাহৰ মূৰে মূৰে কৰা হয়, একেধৰণৰ আন কিছুমান কাম এবছৰ বা দুবছৰৰ মূৰে মূৰে কৰা হয়৷ এবছৰৰ মূৰে মূৰেহে কামটো কৰাৰ ধৈৰ্য্য থকাসকলক একেধৰণৰ কাম বুলিয়েই যদি এমাহৰ মূৰে মূৰে বা এসপ্তাহৰ মূৰে মূৰে কৰিবলগীয়া কামটোত জড়িত কৰি পেলোৱা হয়, তেন্তে তেওঁলোক সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ ডিঙিত লাগি ধৰা কঠাল-গুটিৰ দৰে আপদ হৈ পৰে....৷

 

১২► সাধাৰণতে আমি তিনিধৰণৰ কৰ্মী লগ পাওঁ—

১) এওঁলোকে এসপ্তাহৰ ভিতৰত কাম এটা কৰিব পাৰিম বুলি কাৰোবাক জনায় বা স্বগতোক্তি কৰে; আৰু চাৰিদিন মানতে কামটো নিয়াৰিকৈ কৰি শেষ কৰি তোলে৷ কিছুমান কাম এওঁলোকে সময় মতে কৰিব নোৱাৰিবও পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকে দায়ীত্বপূৰ্ণভাৱে কিবা অলপ কাম কৰেগৈয়ে....।

২) এওঁলোকে সন্ধিয়া লগাত সাতহাল বাই আৰু নিশা হ'লে চাবলৈ তিনিখন চিনেমা বিচাৰি উলিয়াই নতুবা আপোনাক আদ্দালৈ নিমন্ত্ৰণ জনায়; আৰু ৰাতিপুৱা কয়— কামটো কৰিবলৈ সময়েই নাই দেখোন....৷

৩) এওঁলোকে কয়— “কি কি ভাল কাম মই কৰিব পাৰিম, মোক পৰামৰ্শ দিয়কচোন”, আৰু আপুনি যদি কেনেবাকৈ পৰামৰ্শ দিয়ে তেওঁলোকে সেইকেইটা অনায়াসেই কৰিব পাৰিব বুলি ভাবে আৰু সেই সুযোগতে আপোনাক কেইটামান কিছু টুলুঙা কাম কৰিবলৈ দিব বিচাৰে যিকেইটা তেওঁলোকে নিজেও কৰি ল'ব পাৰে, অৱশেষত আপুনি সেইকেইটা নিয়াৰিকৈ কৰি দিয়াৰ পাছত তেওঁলোকে আৰু কেতিয়াও নিজৰ সেই কামকেইটা কৰাৰ কথা নাভাবে৷

 

১৩► যদি আপোনাৰ কাম কৰিবলৈ মন যোৱা নাই, এলাহ লাগিছে, তেন্তে কেইজনমান মানুহ গোটাই লৈ কামটোৰ সম্পৰ্কত বিশদভাৱে অধিক আলোচনা কৰোঁ বুলি কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ক; আৰু কথা পাতিয়েই থাকক, পাতিয়েই থাকক....৷ তেতিয়া বাকী বহুতো মানুহে আপুনি বহুত কাম কৰি থকা বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিব— যিটোৱেই আপোনাৰ কাম্য৷ (কথাষাৰ ব্যঙ্গাত্মকভাৱেহে কোৱা হ’ল।)
১৪► আমি সদায় সফল হৈ থকাটো অতি প্ৰয়োজনীয়; সেয়েহে বাৰে বাৰে বিফল হৈ থাকিলেও আমি সফলতা অৰ্জনৰ বাবেই কষ্ট কৰি থকা উচিত। কাৰণ বিফল হ'লে, আমাৰ বিফলতাৰ কাৰণটো, একেটা কামতে নিজেও বিফল হৈ থকাসকলেও এনে অলেখ ধৰণে ব্যাখ্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিব যে আচল কাৰণটোনো কি সেইটো বিচাৰ কৰিবলৈ আপোনাৰ নিজৰেই কেতিয়াবা খেলিমেলি লাগি যাব। আনহাতে সফল হ’লে বৰ বেছি চিন্তা নাথাকে, কাৰণ, তেতিয়া তাৰ কাৰণ কেৱল দুই ধৰণৰ বুলি আপুনি শুনিবলৈ পাব। নিজে বিফল হোৱাসকল যদি নিন্দুক হয়, তেন্তে তেওঁলোকে ক’ব— আপুনি ভগ্যৰ বলত সফল হৈছে, আৰু কষ্টশীল কৰ্মী তথা শুভাকাংক্ষীসকলে ক’ব— আপুনি নিজৰ কষ্ট, দৃঢ়তা আৰু ধৈৰ্যৰ বলত সফল হৈছে....।

পঠনীয়:  তুমি

 

১৫► কেতিয়াবা কিছুমান শিশুৱে যেতিয়া কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰে, মই সিহঁতক ক’বলৈ আৰম্ভ কৰোঁ— “হেই, মানুহে এনেকৈ কান্দে জানো? মানুহে এনেকৈ হাঁহেহে....।” আৰু তেতিয়া সিহঁতে কান্দিবলৈ এৰি সঁচাকৈ হাঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ে...।

 

১৬► কেতিয়াবা লক্ষ্য সমুখত স্পষ্ট হৈ জ্বিলিকি থাকিলেও এনে লাগে যেন সেই লক্ষ্যৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰাটোৱেই পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ অৰ্থহীন কথা। সামান্য অজুহাতেই প্ৰচণ্ড শক্তি প্ৰয়োগ কৰি সেই লক্ষ্যৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰাত আমাক বাধা দিব পাৰে। সামান্য আঘাটেও সেই অৰ্থহীনতাৰ অনুভৱক প্ৰবল কৰি তুলিবলৈ অহৰহ যত্ন কৰিব পাৰে। কিন্তু অৰ্থহীনভাৱেই কিছুদূৰ আগুৱাই যোৱাৰ পাছতেই এক চূড়ান্ত অৰ্থক উপভোগ কৰিব পৰা সামৰ্থ আহৰণ কৰিব পৰা যায়।

 

১৭► নিজৰ ভৰিৰ গচকতো কেতিয়াবা জোতাৰ লেচ খোল খাই যায়। গতিকে সাৱধানে থাকিব নিজৰ পৰাও।

 

১৮► নিশাৰ আন্ধাৰ যেতিয়া গভীৰ হৈ আহে আৰু অতি গভীৰ আন্ধাৰে যেতিয়া আনকি আকাংক্ষাবোৰৰ পৰাও আমাক বিচ্ছিন্ন কৰি দিবলৈ প্ৰৱল শক্তি প্ৰয়োগ কৰে, তেতিয়া আমি গম পাওঁ— জোনাক নিশা আহিবলৈ আৰু বেছি দিন নাই।

 

১৯► ভীম কলৰ পুলি এটা ৰুই আমি কল্পনা কৰিব পাৰোঁ— এজোপা ডাঙৰ কল-গছ হ’ব, পকাণ্ড পকাণ্ড কল লাগিব, নতুন পুলি হ’ব, পচলা খাবলৈ পোৱা যাব, পৰিণত হোৱা কল পকাৰ পাছত তাৰ বাকলিৰে খাৰ বনাব পৰা হ’ব, বহল বহল কল-পাত ওলাব.... ইত্যাদি বহুত কথা...। পৰিকল্পনা আৰু কল্পনা কৰাতো খুব ভাল কথা। কিন্তু ভিম কলৰ পুলি এটা ৰুইয়েই যদি আমি কেইবাজোপাও বৰ-গছ পাম, তাৰ ছাঁত বাটৰুৱা-ৰোৱনী-দাৱনীয়ে জিৰণী ল’ব পাৰিব, ডাল-পাত-বাতাম পোৱা যাব, গেছৰ চিলিণ্ডাৰ কিনিব নোৱাৰাজনে খৰালি তাৰে পৰা শুকান ডাল লুৰি নি জুইশালত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব ইত্যাদি কল্পনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ তেন্তে সাংঘাটিক ভুল কৰা হ’ব।

 

২০► আমি অতীতত ভুল কৰিছিলো বুলি অনুশোচনা কৰি থাকোঁতেই বৰ্তমানতো আন কিছুমান নতুন ভুল কৰি পেলাব পাৰোঁ। গতিকে কেৱল ভুল স্বীকাৰ কৰিলেই বা অনুশোচনা কৰিলেই আচল ফল নাপাব পাৰোঁ, ইয়াৰ লগতে আমাক আন কিছুমান বস্তুও লগা হয়।

 

২১► জিকাৰ বিপৰীত অৰ্থ হাৰি যোৱা নহয়— আৰম্ভ কৰাহে....।

 

২২► সমাজে আমাৰ ভাগ্যক এনেকুৱাকৈ নিয়মত আবদ্ধ কৰিছে যে ২৯.৯৯ শতাংশ পোৱাজনেও স্বীকৃতি নাপায়, স্বীকৃতি পাবলৈ ৩০ শতাংশ পাবই লাগিব। আৰু সেই ০.০১ শতাংশক হস্তগত কৰাটোৱেই এটা অতিশয় কঠিন কাম।

 

২৩► কেৱল পানীখিনি পৰিষ্কাৰ হ'লেই নহ'ব, পানী থোৱা পাত্ৰটোও পৰিষ্কাৰ হ'ব লাগিব।

 

২৪► নিজৰ উপস্থিতি

নিজে সৃষ্টি কৰা মহৎ আৰু শ্ৰেষ্ঠ শিল্পটোতো নিজে কোনখিনিত উপস্থিত থাকিব লাগে তাক শুদ্ধকৈ নিৰ্ণয় কৰিব পাৰিব লাগিব। কাৰণ, এই চিনেমাখন চাই থাকোঁতে যদি আমি এই তৃতীয় ব্যক্তিজনকো দেখা পাই গ'লোহেঁতেন তেন্তে সেইখন চিনেমা কোনেও নাচালেহেঁতেন। বাস্তৱ জীৱনতো আমি কিছুমান মানুহক প্ৰেক্ষাপটলৈ অনাতো অনুচিত; কাক আনিম বা নানিম সেইটোৰ শুদ্ধ সিদ্ধান্ত ল’ব পৰাটোতে নিৰ্ভৰ কৰে— আমি কিমান দক্ষতাৰে জীৱনটো পৰিচালনা কৰিছো তাৰ বহু অংশ।

Titanic- টাইটানিক

২৫► অসম্ভৱ যেন লাগিলেও, প্ৰকৃততে, সুখৰ দিন আহিবলৈ বেছি দিন অপেক্ষা কৰিব নালাগে। দুখৰ দিনৰ কষ্ট, আৰু সেই দিনবোৰত আনৰ পৰা পোৱা পৰোচনা-বিদ্ৰুপ-অবজ্ঞা এই সকলোবোৰ আমি অনায়াসে সহ্য কৰিবও পাৰোঁ; কিন্তু দুখৰ দিন অন্ত নপৰিব বুলি ভয়ত বেছিকৈ বিব্ৰত হৈহে আমি প্ৰায়ে নিজৰ অধিক অপকাৰ কৰোঁ।

 

২৬► এটা পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হ’লে আমি আমাৰ দূৰ্বলতাবোৰ বুজি পাওঁ। সেয়েহে জীৱনত বাৰে বাৰে অধিক পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হ’বলৈ বাধ্য হ’লে বিচলিত হোৱাৰ কোনো দৰকাৰ নাই, কাৰণ ইয়াৰ জড়িয়তে আমি নিজৰ দূৰ্বলতাবোৰ বেছি পৰিমানে জানি উঠিম আৰু অধিক শক্তিশালী হোৱাৰ যত্ন কৰিব পাৰিম। আমি শক্তিশালী হ’ব নোৱাৰোঁ কেৱল দূৰ্বল হোৱাৰ বাবে নহয়, বহু সময়ত নিজৰ দূৰ্বলতাবোৰ নজনাকৈ থকা বাবেহে। সেইবাবেই অতি জটিল পৰিস্থিতিত, জীৱনৰ অত্যন্ত দূৰ্দশাগ্ৰস্ত মুহূৰ্ততো বাৰে বাৰে অলেখ কঠিন পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হ’বলৈ বাধ্য হোৱা মানুহবোৰে যেতিয়া সেই সকলো প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰি সময়ৰ লগত আগুৱাই যাবলৈ যত্ন কৰে তেতিয়াই তেওঁলোক প্ৰতিভাবান বুলি বিবেচিত হয়।

পঠনীয়:  জুবিন গাৰ্গ : হতাশাৰ ঘোৰ তমসা ফালি আগবাঢ়ি অহা এছাটি ৰ’দ

 

২৭► দূবৰি বন ছিঙিবলৈ যাওঁতে বনৰ তলত থকা কেচুটোক দেখি আমি খুৱ বিৰক্ত বা অতিষ্ঠ হ’লেও বনখিনি ছিঙি আঁতৰি অহাৰ পাছত আমি কেঁচুটোৰ কথা মনত পেলাই নিজৰ মনক পুনৰ অশান্তি দি নাথাকোঁ, তাক আমি তাতেই উপেক্ষা কৰি এৰি থৈ অহোঁ...।

 

২৮► এবছৰীয়া সাময়িক উচ্ছ্বাসক তিনিবছৰলৈ, এমহীয়া সাময়িক উচ্ছ্বাসক এবছৰলৈ, এদিনীয়া সাময়িক উচ্ছ্বাসক এমাহলৈ, এঘণ্টীয়া সাময়িক উচ্ছ্বাসক অন্ততঃ দিনটোৰ বাবে ধৰি ৰাখিব পৰা হ'লেই আমি বহুতে বহুত কামেই কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন!

 

২৯► মষিমূৰ কৰি পেলাম বুলি অহা প্ৰচণ্ড ধুমুহাছাটিক বাধা দিবলৈ কেৱল এজোপা বৰগছ হ’লেই নহ’ব, নিজেও এছাটি প্ৰচণ্ড ধুমুহা হ’ব লাগিব।

 

৩০► জনতাৰ ভিৰত আটাইতকৈ ডাঙৰকৈ চিঞৰি মাতটো মাতিলেও আমি ঝালমুড়িৰ বেপাৰীজনৰ মাতটোলৈ মনেই নকৰিলোঁহেঁতেন যদিহে তেওঁ মাতটো ইচ্ছাকৃতভাৱে কঁপাই কঁপাই সচৰাচৰ মাতটোতকৈ অলপ পৃথক কৰি নুলিয়ালেহেঁতেন।

 

৩১► সেইবোৰ মানুহ অনিষ্টকাৰী, যিবোৰ মানুহে ফুলবোৰো কেৱল বিশিষ্ট বা “প্ৰতিষ্ঠিত” বুলি নাম থকা মানুহৰ কোটৰ জেপত লাগি থাকিলেহে ধুনীয়া দেখে, অন্যথা তেওঁলোকৰ বাবে সেই ফুলৰো কোনো সৌন্দৰ্য নাথাকে।

 

৩২► আমাৰ সন্মানীয় মানুহ এজনে আমাক ভাল বুলি ক’লে বা আমাৰ কোনো কামক প্ৰশংসা কৰিলে আমি যিমান আনন্দিত হওঁ, তাতকৈ সেই মানুহজনে আমাক প্ৰশংসা কৰিছে বুলি আনক জনাবলৈ সুবিধা পালেহে আমি বেছি আনন্দিত হওঁ। আনহাতে আমাৰ প্ৰিয়জনে আমাক প্ৰশংসা কৰিলে আমি আনক নোকোৱাকৈ মনতে অতি গোপনে সেইখিনি অনুধাৱন কৰিহে বেছি আনন্দিত বা উৎসাহিত হওঁ। সন্মানীয় ব্যক্তি আৰু প্ৰিয় ব্যক্তিৰ মাজত সেইটোৱেই এটা অতি ডাঙৰ পাৰ্থক্য।

 

৩৩► বিশ্বদৰবাৰলৈ যাবলৈ হ’লে প্ৰথমে নিজ ভাষাৰ সহায়ত নিজৰ জাতিৰ ওচৰলৈ যাব পাৰিব লাগিব; সেই ভাষাতো ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ জাতিৰ মানুহখিনিক প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰদান কৰা আধুনিক সুবিধাসমূহৰ সহায়তো মনৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ, তথ্য আহৰণৰ বা জ্ঞান আহৰণৰ সুবিধা দিব পাৰিব লাগিব।

 

৩৪► এষাৰ কথা আছে— ঋণাত্মক মনোবৃত্তিৰ বা চিনিক মনোভাৱৰ মানুহৰ ওচৰৰ পৰা আপুনি কেতিয়াও এখোজ-দুখোজকৈ আঁতৰি নাযাব, তেওঁলোকৰ পৰা আপুনি দৌৰি আঁতৰি যাব।

 

৩৫► মদপী মানুহবোৰ মদৰ প্ৰতি যিমান আসক্ত তাতকৈ বেছি আসক্ত “ফ্ৰীতে পোৱা মদ”ৰ প্ৰতি।

 

৩৬► আমি মিঠা মাতেৰে নিৰাপদ দূৰত্বৰ পৰা সম্পৰ্কটো ভাল কৰি ৰাখোঁ গুণ্ডা, অভদ্ৰ বা ফটুৱাজনৰ লগত, যাতে সিহঁতে অনিষ্ট কৰিবলৈ উদ্বুদ্ধ নহয়।

আমি অকণমান কথাতেই দেখিব নোৱৰা হওঁ বা সম্পৰ্ক চ্ছেদ কৰি দিওঁ শুভাকাংক্ষী বন্ধুজনৰ লগত।

আমি পৰাপক্ষত কোনো ক্ষেত্ৰতেই উত্তৰ নিদিবলৈ চাওঁ আমাৰ প্ৰেমত পৰি হাবুডুবু খোৱাজনক...।

 

৩৭► কেতিয়াবা আমি দিনটোৰ শেষত যেতিয়া এটা গান শুনিবলৈ লওঁ, তেতিয়া প্ৰথমে volume অতি বেছি কৰি ল’লেও গানটো শুনা যেনেই নালাগে। আৰু তেনেকৈ কেইবাৰমান শুনাৰ পাছত ভলিউম আগতকৈ আধা কমাই ল’লেও গানটো ধুনীয়াকৈ স্পষ্টকৈ শুনিবলৈ পোৱা যেন অনুভৱ কৰোঁ। আৰু অৱশেষত যেতিয়া কানত বাজি থকা আন সমস্ত কোলাহল উপেক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হৈ উঠো, তেতিয়া volume ইমানলৈকে কমাই দিব পাৰোঁ— কোঠালৈ কোনোবা সোমাই আহিলে তেওঁ প্ৰথমে গানটো স্পষ্টকৈ শুনিবলৈ সক্ষম নহয়, অথচ আমি ধুনীয়াকৈ শুনি থাকোঁ...। এই অৱস্থাটো পাৰ হৈ যোৱাৰ শেষত এনে লাগে যেন— দিনটো নৰকৰ মাজেৰে পাৰ হৈ অহিলেও আহি আহি অৱশেষত মনৰ স্বৰ্গখনৰ দুৱাৰমুখত প্ৰৱেশ কৰিলোঁহি, আৰু লগে লগে সোমাই থকা কোঠালীটো পৰিণত হৈ পৰে হেঁপাহৰ ৰাজ্যখনলৈ...।

 

৩৮► মহাশয়, আপুনি মোৰ উত্তৰ নিদি বহুত ভাল কাম কৰিলে; কাৰণ আপুনি উত্তৰ নিদিয়াৰ বাবেই যি বিকল্প আমি বিচাৰি পালো, তেওঁৰ সৈতে মিলি আমি, আপোনাৰ সৈতে মিলি কৰিব পৰাতকৈ দহ গুণ বেছি ভাল পাৰ্ফমেন্স কৰিব পাৰিলোঁ৷

 

৩৯► অতি হেঁপাহেৰে আপুনি সম্পূৰ্ণ মনোযোগ দি এখন ফেৰী সাজি থাকোঁতে যদি সি এখন জাহাজতেই পৰিণত হয়, তেন্তে আপুনি সাগৰলৈ ভয় কৰিলে কেনেকৈ হ'ব! আপুনি সাগৰৰ আদব-কাইদা সম্পৰ্কীয় কথাবোৰো শিকি পেলাব লাগিব, আৰু জাহাজ মেলি দিব পাৰিব লাগিব মাজ-সমুদ্ৰ অতিক্ৰম কৰি নতুন দীগন্ত স্পৰ্শ কৰিবলৈ৷

No Comments

Post A Comment